Rottweiler to rasa psów stróżujących, zalicza się je do rodziny molosowatych. Z historii wiadomo tyle, że podobne osobniki były wykorzystywane do pilnowania obozów wojsk rzymskich podczas wyprawy do Germanii. Według źródeł rottweilery z tamtych czasów wyglądały trochę inaczej niż dzisiejsze. Były dużo lżejsze i smukłe, obecnie zdecydowanie więcej ważą i są bardziej masywne. Jako miejsce pochodzenia rasy wskazuje się Szwabię.

Rottweilery to psy o spokojnym z natury charakterze, dobrze prowadzone są zrównoważone i posłuszne. Niestety, coraz częściej słyszy się o przypadkach ataku na ludzi, co zazwyczaj jest spowodowane złą tresurą. Pies nie toleruje innych osobników, ma charakter dominujący. Bywa agresywny dla obcych, jeśli ma pewność to zdecydowanie zaatakuje. Rasa ta przywiązuje się do człowieka, potrzebuje również dużej dawki ruchu.

Shiba jest psem górskim, po japońsku nazwa ta oznacza mały. Psy były wykorzystywane do polowań wśród niskiej roślinności, najczęściej na niewielką zwierzynę i ptactwo. Na początki XX wieku do Japonii trafiło wiele ras angielskich, które krzyżowano ze shibą. Wynikiem tego czysta rasowo shiba jest obecnie niezwykle rzadko spotykana, jej zachowanie w pewnym momencie stało się inicjatywą społeczną o wymiarze narodowym.

Obecnie shiba jest psem do towarzystwa, z racji swojej rzadkości jest pomnikiem przyrody. Umaszczenie ma czerwone, ewentualnie rudoczerwone, spotyka się również osobniki białe. Włos jest gęsty i twardy, dość krótki. Pies jest spokojny i łatwy do ułożenia. Przez ostatnie lata jego pierwotne cechy uległy stępieniu i obecnie jest  bardzo łagodny. Shiba doskonale biega, dlatego często trzymany jest w japońskich domach jako towarzysz do joggingu.

Mopsa klasyfikuje się do niewielkich psów molosowatych. Jeśli chodzi o jego pochodzenie to jest to stara rasa. Już w starożytności występowała w chinach, prawdopodobnie właśnie stamtąd szlakiem jedwabnym trafiła do Europy. Istnieją przypuszczenia, że mopsy były psami typowo dworskimi i tworzono je tylko w obrębie dworu cesarskiego. Oznacza to, że obecny wygląd zawdzięczają tysiącletniej hodowli w odizolowanych warunkach.

Z mopsami wiąże się także polityka, podczas rewolucji kulturalnej Mao rozkazano wybić wszystkie tego typu psy. Zachowały się tylko te żyjące w miastach kolonialnych. Obecnie w Chinach posiadanie mopsa jest wyrazem przynależności do wyższych sfer i dobrej pozycji materialnej.

Mops ma dobry charakter, szybko przywiązuje się do otoczenia, jest kontaktowy i towarzyski. Niestety,jego charakterystyczna budowa ma swoje wady, psy mają problemy z oddychaniem i gałkami ocznymi.

Barbet jest rasą francuską, doskonałą do polowań. Szczególnie znakomicie sprawdza się w wodzie, dzięki nieprzemakalnej sierści dobrze aportuje z wody. To właśnie ta cecha jest powodem, ze nazywany bywa francuskim psem wodnym lub nawet francuskim psem dowodnym. Jeśli chodzi o pochodzenie to ich przodkami są irlandzkie i angielskie psy wodne.

Barbet ma doskonały charakter, nie sprawia większych kłopotów. Jest to piec wesoły,cierpliwy i zrównoważony. Dzięki temu szybko się uczy co znacznie ułatwia tresurę. Nie wymaga także dużej dawki ruchu, dzięki czemu jest doskonały dla osób mieszkających w miastach.

Jego sierść ma właściwości hypoalergiczne, dlatego też nie powoduje uczuleń u alergików. Wykorzystywany jest również do terapii z osobami niepełnosprawnymi. Jest niezwykle przyjazny dla dzieci.

Bokser to pies wywodzący się z ras brabanckich, wykształcił się poprzez hodowlę myśliwską. Zadaniem tej rasy było złapanie, osaczenie, ewentualnie przytrzymanie zwierzyny do czasu przybycia myśliwego. To właśnie takiemu przeznaczeniu bokser zawdzięcza swoją szeroką kufę i charakterystyczne ułożenie zębów. Dzięki temu mógł wgryzać się w ciało ofiary a silne nogi pozwalały na jej przytrzymanie.

Sierść boksera jest krótka i mocno przylega do skóry, najczęściej jest koloru żółtego, popielatowego. Jeśli chodzi o charakter to pomimo nie najlepszego pierwszego wrażenia, pies jest skłonny do zabaw. Wada to dominacja i ciężka do przewidzenia agresywność. Z drugiej strony jest to pies rodzinny, źle znoszący samotność. Charakteryzuje się małymi wymaganiami, dlatego tez stał się niezwykle popularny w domowych hodowlach.

Cane Corso to rasa wywodząca się od molosów asyryjskich. Uważa się, że bezpośrednim przodkiem i rasą od której wywodzi się Cane Corso jest molos rzymski. Jeśli chodzi o nazwę to tłumaczy się ją różnie. Według niektórych pochodzi ona z łaciny i oznacza stróża, inni sądzą, że to raczej określenie dzik. Ta druga opcja wydaje się być prawdopodobna, w średniowieczu te psy były wykorzystywane do polowań właśnie na dziki.

Niestety, nie da się określić jednolitego typu rasy, odbudowano ja po kilkudziesięciu latach dopiero niedawno. Najłatwiej wyróżnić te psy po sierści która jest krótka i charakterystycznej głowie. Jeśli chodzi o charakter to są to silne i dominujące osobniki, często przejawiają zachowania agresywne. Obecnie używa się tych psów do pracy w policji i innego tego typu rodzaju służbach.

Z natury Dobermany są spokojnymi psami, jednak to nieodpowiedzialność człowieka powoduje wzrost ich agresywności. Z racji swoich doskonałych warunków są często trenowane jako psy walki. Doberman to rasa wywodząca się z Niemiec, powstała ze skrzyżowania kilku innych niemieckich ras. Twórcą był lekarz Dobermann i na jego cześć tak nazwano te psy.

Dobermany to zwierzęta duże, silne i muskularne. Dzięki długim nogom szybko biegają, ułatwia to dodatkowo smukła i wysoka sylwetka. Jeśli chodzi o szatę to jest ona najczęściej czarna podpalana, rzadziej brązowa podpalana. Psy te są używane w policji i innych służbach porządkowych, wymagają dużej ilości ruchu.

Doberman to rasa charakteryzująca się szybkim starzeniem. Z tego powodu psy często chorują, głównie na schorzenia układu pokarmowego. Brak dłuższego włosia to także częsty powód przeziębień, szczególnie w chłodniejszym klimacie.

Jamnik pochodzi z Niemiec, to tam został stworzony. Według niemieckiej nazwy brzmi ona borsuczy pies, co jest pewnego rodzaju nawiązaniem do jego sylwetki. Jamnik może być różnego rodzaju, wyróżnia się krótkowłose, długowłose i szorstkowłose. Także ze względu na rozmiary można podzielić rasę na królicze, miniaturowe i standardowe. Jeśli chodzi o ubarwienie to jamniki występują w różnych kombinacjach, zasada jest taka, że wadą jest jednobarwność.

Charakter jamnika jest radosny, jest to pies ruchliwy, skłonny do biegania. Są przy tym nieustępliwe i oporne, utrudnia to znacznie tresurę. Charakterystyczne jest także to, że charakter tej rasy zależy w dużym stopniu od rodzaju owłosienia. Długowłose są z natury spokojniejsze, najbardziej ruchliwe są krótkowłose.

Z racji swoje budowy i dość długiego kręgosłupa, to właśnie ta część ciała jest przyczyną występowania chorób u jamników. W drastycznych przypadkach pewne schorzenia mogą przerodzić się w wady i utrudniać nawet chodzenie.

Mastif tybetański to pies typowo górski, który doskonale sprawdza się w tamtejszych warunkach. Dzięki niskiej, krępej budowie potrafi szybko przemieszczać się po dość dużych nierównościach. Wykorzystywany jest głównie jako pies stróżujący i pilnujący, rzadziej pasterski czy myśliwy. Jednoczesną wadą i zaletą tej rasy jej jest energiczne usposobienie. Pewne kłopoty może sprawiać tendencja do dominacji.

Ciężko określić historię tych psów. Przyjmuje się, że powstał z ras indyjskich, których przedstawiciele przywędrowali do Tybetu. Z racji dość dużej izolacji tego regionu wykształciła się charakterystyczna i wyjątkowa rasa. Selekcja odbywała się zapewne droga naturalną, przezywały najsilniejsze osobniki. Dzięki temu dzisiejsze mastify to psy wyjątkowo wytrzymałe i silne.

W Polsce jest to rasa praktycznie nie istniejąca, można znaleźć jedynie pojedyncze osobniki.

Pudel miniaturowy powstał prawdopodobnie ze skrzyżowania psów myśliwskich i pasterskich. Najstarsze źródła świadczące o istnieniu tej rasy pochodzą z XV wieku, można jednak sądzić, że wykształciła się ona kilkaset lat wcześniej. W zachodniej Europie rasa szybko rozprzestrzeniła się, w Polsce większą ilość tych psów można było zaobserwować dopiero po II wojnie światowej. Powstała wtedy w naszym kraju sekcja hodowli pudla.

Jeśli chodzi o budowę, to pudel miniaturowy jest niewielkich gabarytów, sylwetkę ma dość proporcjonalną o kształcie prostokąta. Ogon jest wysoko osadzony, w Europie od kilku lat jest całkowity zakaz jego podcinania. W praktyce można go wyegzekwować tylko na różnego rodzaju wystawach. Ubarwienie tych psów jest zazwyczaj jednolite, w dowolnym kolorze.

Z ciekawostek warto wiedzieć, że pierwszym polskim pudlem miniaturowym był Bielik. Należał w dzieciństwie do króla Zygmunta Starego.